krótko i na temat

Maciej Nowak w felietonie Rzyg nawiązuje do niedawnej wypowiedzi minister Radziszewskiej, jednak nie idzie po linii najmniejszego oporu i nie odnosi się bezpośrednio do niej, ale do broniącego jej poglądów Stefana Niesiołowskiego. Nowak w poszukiwaniu przyczyn homofobicznych wypowiedzi marszałka Sejmu dochodzi do wniosku, że jego (i innych polityków) homofobia jest „konstruktem obliczonym na dotarcie do wyborców”, maską przybraną na potrzeby walki o punkty procentowe w sondażach i służącą osiągnięciu doraźnych celów politycznych. trudno się z tym nie zgodzić, wszak dopóki nie wchodzą w grę kwestie polityczne (światopogląd też jest polityką), dopóty takie czy inne zachowania nie są problemem, bo są oswojone i prywatne.

Dominika Wielowieyska w opinii Jarosław niszczy pamięć o Lechu dokonuje diagnozy poczynań Jarosława Kaczyńskiego w kontekście katastrofy smoleńskiej i następujących po niej wydarzeń w polskim życiu społeczno-politycznym. jeśli nawet (w co wątpię) zachowania prezesa PiS-u są podyktowane przede wszystkim traumą po stracie brata bliźniaka, a nie wyrachowaniem politycznym, to nic nie upoważnia go do nakręcania spirali negatywnych emocji, wzmacniania podziałów polskiego społeczeństwa  i tworzenia sytuacji, gdy pamięć o zmarłym prezydencie będzie kojarzona z zachowaniami paranoicznymi i głęboko nieracjonalnymi. nie byłem fanem Lecha Kaczyńskiego, jednak podobnie jak autorka  artykułu uważam, że jako wybrany w demokratycznych wyborach prezydent RP nie zasłużył on na takie traktowanie po śmierci.

szwedzki w dość niewybrednych słowach skrytykował artykuł Macieja Stasińskiego Uribe, mesjasz, który się opamiętał, zarzucając jego autorowi właściwie trudno stwierdzić co – może to, że chwali dokonania i osiągnięcia tego neokonserwatywnego (podaję za wikipedią) polityka? autor krytyki być może nie zwrócił uwagi na to, Stasiński zauważa również mało chwalebne strony prezydentury Uribe: możliwy wpływ paramilitarnych na wynik wygranych przez niego wyborów i ich (nieudowodniony!) wpływ na otoczenie prezydenta, posługiwanie się instytucjami państwowymi według uznania czy używanie podsłuchów i haków. przypuszczam, że Kolumbijczykom naprawdę było obojętne, czy Uribe jest z prawicy czy lewicy, a wybrali go na 2 kadencje dlatego, że przywrócił im nadzieję na to, że ich kraj  po długoletniej wojnie domowej zacznie wreszcie normalnie funkcjonować.