krótko i na temat

Piotr Pacewicz pisze w komentarzu In vitro – aż się nie chce wierzyć o projekcie bazowym, nad którym będą pracować posłowie w komisji zajmującej się nowelizacją ustawy o in vitro (dla przypomnienia: jest to projekt opracowany przez Marka Balickiego w porozumieniu z Federacją na Rzecz Kobiet i stowarzyszeniem Nasz Bocian). pozostaje mieć nadzieję, że prace nad projektem będą posuwały się szybko, wynik prac będzie zadowalający dla tych, których dotyczy problem, a sama nowelizacja ustawy będzie procedowana w takim tempie, jak była słynna ustawa „antydopalaczowa”. ze względu na zbliżające się wybory parlamentarne mam wszelako wrażenie, że PO trochę gra pod publiczkę; czas pokaże, czy moje obawy są słuszne.

profesor Magdalena Środa w felietonie Chciałam przeprowadzić zamach na gen. Jaruzelskiego zgodnie z tytułem przyznaje się do swych niegdysiejszych zamiarów popełnienia niecnych czynów na osobie generała Jaruzelskiego, które to zamiary na chwilę obecną czy to z racji dojrzałości związanej z wiekiem czy wrodzonej łagodności pani profesor czy też z innych powodów nie są już aktualne. niestety nie można tego powiedzieć o wspomnianych przez autorkę działaczach prawicy, którzy nieustannie dyszą żądzą zemsty (realnej lub wyimaginowanej) na Generale i dla których Ewangelia jest raczej zbiorem zdań użytecznych w polityce, niż zbiorem zasad, którymi należy się kierować w życiu. zdaje się, że o takich ludziach Jezus mówił „groby pobielane” (por. Mt 23,27-28), a ich postawę piętnował i podkreślał jej niewłaściwość.

Maciej Nowak w felietonie Rzyg nawiązuje do niedawnej wypowiedzi minister Radziszewskiej, jednak nie idzie po linii najmniejszego oporu i nie odnosi się bezpośrednio do niej, ale do broniącego jej poglądów Stefana Niesiołowskiego. Nowak w poszukiwaniu przyczyn homofobicznych wypowiedzi marszałka Sejmu dochodzi do wniosku, że jego (i innych polityków) homofobia jest „konstruktem obliczonym na dotarcie do wyborców”, maską przybraną na potrzeby walki o punkty procentowe w sondażach i służącą osiągnięciu doraźnych celów politycznych. trudno się z tym nie zgodzić, wszak dopóki nie wchodzą w grę kwestie polityczne (światopogląd też jest polityką), dopóty takie czy inne zachowania nie są problemem, bo są oswojone i prywatne.

Dominika Wielowieyska w opinii Jarosław niszczy pamięć o Lechu dokonuje diagnozy poczynań Jarosława Kaczyńskiego w kontekście katastrofy smoleńskiej i następujących po niej wydarzeń w polskim życiu społeczno-politycznym. jeśli nawet (w co wątpię) zachowania prezesa PiS-u są podyktowane przede wszystkim traumą po stracie brata bliźniaka, a nie wyrachowaniem politycznym, to nic nie upoważnia go do nakręcania spirali negatywnych emocji, wzmacniania podziałów polskiego społeczeństwa  i tworzenia sytuacji, gdy pamięć o zmarłym prezydencie będzie kojarzona z zachowaniami paranoicznymi i głęboko nieracjonalnymi. nie byłem fanem Lecha Kaczyńskiego, jednak podobnie jak autorka  artykułu uważam, że jako wybrany w demokratycznych wyborach prezydent RP nie zasłużył on na takie traktowanie po śmierci.